Mijn onderzoek komt voort uit het verlangen naar eenheid die zich niet laat beperken door cultuur, woorden of milieu. Semiotiek en etymologie maar ook de historische context van linguïstiek
hebben veel invloed op de concrete, materiële uitvoering. Deze uitvoering is immers mijn communicatiemiddel. Maar aan zowel het woord als het beeld -in logische vormen- hecht ik daarom een gelijke waarde.
Dat wat ik wil weergeven, mag zich van nature onttrekken aan de vluchtigheid van de hedendaagse tijdgeest. Deze lijkt zo ongevoelig geworden voor duidelijke taal dat ik een natuurlijke aandrang voel met beelden mijn “stem te laten horen”.
Van dagelijkse "beeldvondsten" maak ik -net zo vluchtig als de tijd- snapshots. Maar als het ware zie en fotografeer ik lijnen, composities, kleuren en het perspectief. Hiervan zijn wat mij betreft vrij eenvoudige "notities" te maken.
In de foto's zijn vele zo genaamde herkenbaarheden slechts een persoonlijke uitspraak, een benaming. Dat "zo genaamde" als het ware te beluisteren, zet weer aan tot het “sprekend” experimenteren met verschillende technieken, materialen en dragers.
Formules, vluchtig genoteerd in mijn persoonlijk handschrift.
Zoals een afgewogen woordkeuze een duidelijke formulering mogelijk maakt, krijgt elk nieuw beeld de kans een eigen zinspeling te vormen. Hoewel de schilderijen plat zijn, doen de lagen in het werk anders denken. Dat hoop ik tenminste.
Want al het materiaal waarover die onuitspreekbare logica mag beschikken in mijn experimenten, dienen als uitnodiging om tussen de geformuleerde regels door te lezen.
's nachts spreek ik
de horizontaal
spreek ik alleen 's nachts
juni 2010